..:: DEPRESJA MANIAKALNA ::.

 

Każdy człowiek odczuwa zmiany nastroju - od umiarkowanego ożywienia do umiarkowanej senności - zależne w głównej mierze od okoliczności. Osoba cierpiąca na depresję maniakalną przechodzi przez krańcowewahania nastroju, niezależne od okoliczności zewnętrznych.

 

 

Choroba maniakalno-depresyjna ma tendencję do fazowości, z okresami gorączkowej nadaktywności (zwanej manią), które w sposób nieregularny występują naprzemian z okresami głębokiej depresji. Okresy ekstremalne przeplatają się przy tym z okresami normalności. Przyczyną nagłego ataku manii lub depresji może stać się stres, zwłaszcza u osób, u których rzadko dochodzi do nagłych ataków tego rodzaju. Często jednak trudno określić przyczynę bezpośrednią, a choroba postępuje stopniowo. Bardzo rzadko zdarza się, że wywołuje ją ciężkie zakażenie, udar lub inna postać uszkodzenia mózgu. Objawy Rozpoznanie fazy maniakalnej, która rozpoczyna się jako hipomania (mania o umiarkowanym nasileniu) jest łatwiejsze dla otoczenia pacjenta niż dla niego samego. W tym okresie chorzy budzą się wcześniej i stopniowo popadają w nadmierną aktywność, łatwo się rozpraszają i są podnieceni. Efektywność ich działań spada z uwagi na roztargnienie i narastający niepokój. Mogą wykazywać pobudzenie płciowe, udają się na wielkie zakupy lub entuzjastycznie podejmują (a następnie porzucają) rozmaite nowe projekty. Często popadają w irytację, a nawet nagłą wściekłość. Hipomania rzadko osiąga stan pełnej manii. Wówczas pojawia się dziwaczny sposób wypowiadania, ozdobiony rymowaniem, żarcikami i nielogicznymi zestawieniami słów. Wiele osób w tym stanie śpiewa, tańczy lub wybucha śmiechem bez żadnej przyczyny, aby następnie na krótką chwilę popaść w przygnębienie. Zaburzenia koncentracji sprawiają, że chorzy zapominają o jedzeniu; mogą z tego powodu chudnąć i popaść w wyczerpanie. Na koniec pojawiają się urojenia dotyczące własnej wielkości lub silny gniew z powodu nieakceptacji przez otoczenie dziwacznych planów. 

 

 

Faza depresyjna przypomina typową depresję, lecz w psychozie maniakalno-depresyjnej objawy są bardziej nasilone i narastają zazwyczaj stopniowo. Często zdarzają się zaburzenia snu i choć pacjent może się budzić rano, do reguły należy późne wstawanie. Maleje popęd płciowy, następuje zwolnienie mowy i ruchów, mnożą się wyimaginowane trudności. Z czasem wielu chorych nie znajduje w sobie siły, by stawić czoło światu i po prostu zamyka się we własnym pokoju. Częstość występowania Zespół maniakalno-depresyjny występuje rzadziej niż depresja. Często bywa schorzeniem rodzinnym, a szczególnie zagraża kobietom po porodzie lub w okresie menopauzy. Zagrożenia Aczkolwiek pacjenci mogą w fazie depresji grozić popełnieniem samobójstwa, na ogół nie starcza im do tego energii lub konsekwencji. Niebezpieczeństwo takie narasta w okresie wychodzenia ze stanu przygnębienia, gdy ponowny przypływ energii zderza się z trwającymi myślami samobójczymi. W fazie maniakalnej dziwaczne zachowanie może stać się przyczyną zerwania więzi towarzyskich i zawodowych, a fałszywa ocena sytuacji wiedzie nieraz do ruiny finansowej. Postępowanie W przypadku podejrzenia, że ktoś cierpi na epizod zespołu maniakalno-depresyjnego, należy dołożyć starań, by udał się on do lekarza. W razie potrzeby można poprosić o radę własnego lekarza rodzinnego. Gdy rodzi się podejrzenie, że zespół taki dotyczy własnej osoby, nie wolno zwlekać z wizytą u specjalisty, ponieważ chorobę najłatwiej udaje się wyleczyć we wczesnym stadium. Leczenie W łagodnych przypadkach chory otrzymuje leki i prowadzi leczenie w domu. W przypadkach cięższych, zwłaszcza gdy istnieje ryzyko samobójstwa lub zachowań nieracjonalnych, które mogą wyjść spod kontroli, konieczna jest na ogół hospitalizacja. Gdy leczenie szpitalne zaczyna przynosić rezultaty, zwykle dołącza się terapię zajęciową;, mającą przygotować pacjenta do powrotu do zwykłego życia. Jeśli w szpitalu znajdzie się z tej przyczyny ktoś z bliskich, lekarze udzielą rodzinie wskazówek, jak rozpoznać rozpoczynający się nowy atak choroby, a także w jaki sposób zredukować napięcia, którym poddany jest pacjent, co powinno osłabić ryzyko nawrotu. Po wyjściu ze szpitala wielu pacjentów cierpiących na zespół maniakalno-depresyjny musi nadal zażywać leki chroniące ich przed nawrotami. Znaczna liczba chorych powraca do pełnego zdrowia dzięki długotrwałemu leczenia solami litu. Środek ten zmienia biochemiczne warunki funkcjonowania mózgu, zmniejszając częstość i nasilenie ataków. Dawkowanie leku wymaga jednak stałej kontroli, leczenie litem wiąże się bowiem z koniecznością regularnego powtarzania badań laboratoryjnych i wizyt lekarskich, co ma ustrzec przed potencjalnym działaniem niepożądanym. Rokowania odległe U blisko 80% osób, które przebyły jeden epizod zespołu maniakalno-depresyjnego, należy się spodziewać kolejnych ataków, które mogą stopniowo przybierać na sile. Najczęściej jednak kolejne ataki rozdzielają długie okresy normalnego zachowania, a ponure perspektywy może często rozjaśnić długotrwałe stosowanie preparatów litu, zapobiegających nawrotom. 

 

[<<< Wstecz]