..:: NATRĘCTWO I OBSESJE ::..

Natręctwo to nieodparta potrzeba zachowywania się w pewien sposób, nawet mimo świadomości, że jest on nieracjonalny. Obsesją nazywa się ideę lub myśl, która opanowuje umysł i nie chce go opuścić. Obsesyjna aktywność psychiczna wiedzie często do natręctw w zachowaniu, dlatego też oba te zjawiska omówiono łącznie. Większość ludzi doznaje czasem drobnych obsesji i natręctw. Na przykład pewnego dnia nie możemy się pozbyć jakiejś popularnej melodii, która wciąż brzmi w głowie. Zjawiska takie nie mają jednak znaczenia. Obsesje i natręctwa stają się zaburzeniami dopiero wtedy, gdy ich intensywność i uporczywość zaburza normalny tryb życia. 

Objawy: obsesje ogarniają człowieka stopniowo. Najpierw pojawia się zainteresowanie jakimś aspektem na przykład polityki, religii lub higieny. Potem nie można się od tej myśli uwolnić. W końcu człowiek nie jest w stanie myśleć o niczym innym i obsesja zaczyna mieć wpływ na całe zachowanie. Jeśli na przykład owładnie kimś myśl, że zagraża mu włamanie do domu, może on odczuwać przymus wielokrotnego sprawdzania wszystkich zamków po ich dokładnym zamknięciu. Ten rodzaj natręctwa jest jeszcze stosunkowo niegroźny. Czasem jednak wykracza on poza normalność, skłaniając tę osobę do wstawania w ciągu nocy w celu kolejnego sprawdzania zamków. Ośrodkiem zaburzeń tego typu bywają często irracjonalne lęki. Niektórzy ludzie, ogarnięci obsesyjnym strachem przed "zarazkami", co chwila myją ręce. Zdają oni sobie sprawę z braku podstaw do takiego zachowania, ale wysiłki podejmowane w celu zwalczenia natręctwa potęgują uczucie strachu. Częstość występowania Natręctwa o dużym nasileniu zdarzają się rzadko. 

Leczenie okazuje się potrzebne w zaledwie jednym przypadku na 2000. Zdarza się ono częściej u ludzi przed 30 rokiem życia, nieco częściej u mężczyzn niż u kobiet. Postępowanie Gdy odnosi się wrażenie, iż własne myśli lub działania wymykają się spod kontroli - na przykład gdy nie można się z tego powodu zmusić do pójścia do pracy - trzeba zasięgnąć rady lekarza. W łagodniejszych przypadkach leczenie może polegać głównie na uspokojeniu pacjenta przy jednoczesnej próbie ustalenia, co leży u podłoża natręctwa. Czasem udaje się usunąć natręctwo metodą ekspozycji. Polega ona na wielokrotnym stwarzaniu sytuacji, które wzbudzają natręctwo przy równoczesnym niedopuszczaniu do wykonywania rytualnych czynności, jakie temu towarzyszą, na przykład można nie pozwolić na mycie rąk, gdy pacjent cierpi na obsesję ich zabrudzenia. Środki przeciwdepresyjne i uspokajające osłabiają towarzyszące natręctwom objawy depresji i lęku. Niektóre leki przeciwdepresyjne mają swoiste działanie na natręctwa, są więc bardzo użyteczne w cięższych przypadkach tego typu.

[<<< Wstecz]